Στο Καστρί, σε κλίμα συγκίνησης και με πλήθος κόσμου που παρέμεινε ως το πέρας της τελετής και παρά τον βροχερό καιρό, πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του Βασιλείου Μονάχου του Μιχαήλ, ο οποίος αγνοείται από την μάχη της ΕΛΔΥΚ στις 16 Αυγούστου 1974, με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Τα αποκαλυπτήρια πραγματοποίησε ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας κ. Ιωάννης Λώλος ο οποίος παρέδωσε το γαλανόλευκο πανί που σκέπαζε την προτομή, μαζί με την ελληνική σημαία, στον πατέρα του αγνοουμένου κ. Μιχαήλ Μονάχο.

Ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας κ. Ιωάννης Λώλος, κατά τον χαιρετισμό του δήλωσε μεταξύ άλλων:

«Η υποχρέωσή μας απέναντι στους ήρωες του παρελθόντος αλλά και τις γενιές του μέλλοντος, είναι να μη λησμονούμε ποτέ την ιστορική μνήμη, μεταλαμπαδεύοντας έτσι στις νεότερες γενιές τις αρχές και αξίες της ελευθερίας, της αγάπης στην Πατρίδα, της πίστης και της αφοσίωσης στο καθήκον. Να δώσουμε την ευκαιρία στους νεότερους, να γνωρίσουν τους ήρωες συμπατριώτες μας, που γράφτηκαν στη σύγχρονη ιστορία του έθνους μας, αποτελώντας πυξίδα στην πορεία του σήμερα.

Δόξα και τιμή στον ήρωά μας Βασίλη Μονάχο!

Δόξα και τιμή σε όλα τα παλικάρια της ΕΛΔΥΚ και των άλλων Δυνάμεων εξ’ Ελλάδος, που αγνοούνται έως σήμερα, με την ελπίδα σύντομα να επιστρέψουν στις οικογένειες και στα πάτρια εδάφη μας

Βιογραφικό Βασιλείου Μονάχου του Μιχαήλ

Ο Βασίλειος Μονάχος του Μιχάλη και της Παρασκευής γεννήθηκε στο Καστρί Θεσπρωτίας στις 20 Ιουλίου του 1953.

Δεύτερο στη σειρά από τα 5 παιδιά της οικογένειας, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο χωριό, όπου και παρακολούθησε τα εγκύκλια μαθήματα.

Τελείωσε με συνέπεια και επιμέλεια τις γυμνασιακές του σπουδές, ως μαθητής στο Γυμνάσιο Ηγουμενίτσας και στο Οικοτροφείο Φιλιατών.

Αγαπούσε τον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο. Το ταλέντο, το πάθος και η αγωνιστικότητά του τον ανέδειξαν σε έναν  από τους αγαπητούς αθλητές του Αθλητικού Συλλόγου «Θύαμις Καστρίου».

Μετά το Γυμνάσιο αναχώρησε για τη Γερμανία, όπου για 3 χρόνια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο, ενώ παράλληλα εργαζόταν. Διέκοψε τις σπουδές του, όταν κλήθηκε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στην Ελλάδα, σκοπεύοντας να τις συνεχίσει μετά την απόλυσή του.

Παρουσιάστηκε, ως νεοσύλλεκτος στο ΚΕΒΟΠ Χαϊδαρίου με την 107η ΕΣΣΟ. Εν συνεχεία μετατέθηκε στο Κιλκίς, από όπου και έλαβε την τελευταία του μετάθεση για την Κύπρο.

Στις 14 Ιουλίου του ’74 με φύλλο πορείας αναχώρησε από τις Κεχρεές Λουτρακίου φτάνοντας στις 19 Ιουλίου στην ΕΛΔΥΚ Λευκωσίας.

Τα χαράματα της επομένης, την 20η Ιουλίου του ’74, έλαβε χώρα η πρώτη εισβολή του Αττίλα, κατά την οποία χτυπήθηκαν οι αμυνόμενες Ελληνικές Δυνάμεις Κύπρου.

Η δεύτερη Τουρκική εισβολή τον Αύγουστο του ’74 βρήκε τον Βασίλη στρατιώτη στον Λόχο Διοικήσεως. Πολέμησε γενναία με τους συμπολεμιστές του τις συντριπτικά ανώτερες Τουρκικές Δυνάμεις.

Στο διάστημα μεταξύ 14ης και 16ης Αυγούστου του ’74 έλαβε μέρος στις μεγάλες, σφοδρές και αδυσώπητες μάχες με τους βάρβαρους εισβολείς, δίνοντας με αυταπάρνηση τον άνισο «υπέρ πάντων» αγώνα, μετά την έκβαση του οποίου θεωρείται Αγνοούμενος.

Καλέ μου, χίλιες δυο ζωές με σένανε μας δένουν

Κι όσοι αγαπιούνται, και νεκροί, ποτέ τους δεν πεθαίνουν.

Όταν, πριν από 45 χρόνια, καλέ και ακριβέ ήρωά μας, καμάρι της ψυχής μας, Βασίλη, το αίμα σου πότιζε τη γη της μαρτυρικής μας Κύπρου, κάποιοι από εμάς δεν είχανε ακόμη γεννηθεί. Ποιος όμως από τους νεότερους δεν έχει ακούσει και ποιος από τους συνομηλίκους σου ή και τους παλιότερους δεν έχει να μαρτυρήσει, για την ακεραιότητα του χαρακτήρα σου και τις ελπίδες, που αυτή γεννούσε στις ψυχές των οικείων, των συγγενών, των φίλων και των συμπολιτών σου.

Γόνος φτωχών, αλλά τίμιων εργατικών και αγωνιστών γονιών που, για να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής ξενιτεύτηκαν σε ξένα μέρη μακρινά, για να προσφέρουν σε σένα και στ’ αδέρφια σου τα εφόδια για μια καλύτερη ζωή. Πάντα ακούραστοι και γενναιόδωροι στάθηκαν στηρίγματα ακλόνητα στη ζωή σας: ο πατέρας σου, ο Μιχάλης, που σήμερα είναι εδώ κοντά σου και κοντά μας, με σημαδεμένη την καρδιά του από την απρόσμενη  και πρόωρη θυσία σου, αλλά και ξέχωρα περήφανος για το λαμπρό του παλικάρι: και η μητέρα σου, η Παρασκευή, που ο πόθος και ο καημός ο δικός Σου, ακριβέ μας  Βασίλη, και η ευγενική σου καλοσύνη, της στέρησαν τη γλύκα της ζωής.      Ήσουν  καλός  κι  ήσουν  γλυκός  κι  είχες  τις  χάρες  όλες.

Φιλόπονος και φιλομαθής τελείωσες τις εγκύκλιες και Γυμνασιακές σπουδές σου, με καλές και μεγάλες προσδοκίες για την ζωή που ξανοιγόταν μπροστά σου. Αγαπητός σε όλους τους συμμαθητές και φίλους στο σχολείο και στους συναθλητές σου στην ομάδα του χωριού. Πρόθυμος και εργατικός, γεμάτος αισιοδοξία στις δυσκολίες και στις χαρές του βίου. Καλόκαρδος από τη φύση σου και ευγενικός  με τους συνανθρώπους σου, ευσυνείδητος και θαρραλέος πάντα. Ναι, θαρραλέος! Όταν η πατρίδα σε κάλεσε να την υπηρετήσεις από μετερίζι δύσκολο, στις Ελληνικές δυνάμεις της Κύπρου, ως στρατιώτης του καθήκοντος δεν δείλιασες. Ώσπου ήρθε ακάλεστη η μεγάλη ώρα, που ο προαιώνιος εχθρός χτύπησε εκείνο το Καλοκαίρι του 74 στη Κύπρο και εσύ εκεί φυλάγοντας Θερμοπύλες. Αντιμετώπισες δυνάμεις βίαιες, βαρβαρικές και υπέρτερες, πιστός στα αληθινά ιδανικά, αμετακίνητος από το υπέρτατο χρέος, και  έπεσες μαχόμενος τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενος. Το σώμα σου καθαγιάζει τα ιερά της Κύπρου χώματα και αυτή σε περιβάλλει με την αγάπη στοργικής μάνας.

Είμαστε μαζί σου εκεί, κάθε χρόνο, της μνήμης σου ευλαβικοί προσκυνητές, προσμένοντας τη στιγμή της φανέρωσης. Μέχρι να ’ρθει εκείνη η ώρα, ας είναι αυτός ο δικός Σου χώρος, η δική σου κατοικία της μνήμης, το μνημείο με το οποίο η πατρίδα όφειλε να Σε τιμήσει, για την υπέρ αυτής θυσία σου. Θυσία, που από μόνη της θα είναι στην αιωνιότητα, παράδειγμα μίμησης  για τους νεότερους. Σύρε, λοιπόν, το βλέμμα Σου, αγνάντεψε, ατένισε ξανά και πάλι, χρόνια μετά, τον λαμπερό, μαγιάτικο ουρανό στο χωριό που σε γέννησε και σ’ ανάστησε. Σμίξε ξανά με χρώματα  κι αρώματα ανάλογα, μ’ εκείνα που ο ουρανός και η γη της θαλασσοφίλητης Κύπρου απλόχερα σου χαρίζει 45 χρόνια τώρα.

 

Εδώ είσαι πια στο σπίτι σου, στην ποθητή κατοικία σου, στο ποθητό και αιώνιο αντάμωμα με τον τόπο και τους ανθρώπους σου, που όλοι μαζί με μια ψυχή λίγα λουλούδια φέρνουμε και ευλαβικά μπροστά σου εδώ τα σπέρνουμε.

 

Αγαπητοί συμπολίτες,

Είμαστε βαθιά συγκινημένοι και χαρούμενοι γιατί σήμερα με την βοήθεια του Θεού, αλλά και του Δήμου μας, ένα όνειρο της οικογένειάς μας γίνεται πραγματικότητα. Η θυσία του Βασίλη στην Κύπρο τον Αύγουστο του 1974 ήταν και είναι γνωστή, όμως η επίσημη πολιτεία δεν είχε αποδώσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στο εικοσάχρονο παλικάρι, που ξεκίνησε από το Καστρί και πιστό στο χρέος και την αγάπη για την πατρίδα έδωσε  ό,τι πολυτιμότερο είχε – τη ζωή του – για την ελευθερία της Μεγαλονήσου.

 

Ιδιαίτερα θέλουμε να ευχαριστήσουμε τον Δήμαρχο, το Δημοτικό Συμβούλιο Ηγουμενίτσας και τον Πρόεδρο της κοινότητας Καστρίου, οι οποίοι μετά από αίτημα της οικογενείας μας ανταποκρίθηκαν με ευγένεια και προθυμία στην ανεύρεση και  παραχώρηση του χώρου τοποθέτησης της προτομής του Βασίλη για να θυμίζει σε όλους τον άδολο πατριωτισμό και την ηρωική θυσία για την πατρίδα.

 

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε για την παρουσία τους στην εκδήλωση

Τους Βουλευτές του Νομού

Τον  Περιφερειάρχη Ηπείρου

Τον  Αντιπεριφερειάρχη Θεσπρωτίας

Τον Δήμαρχο Ηγουμενίτσας

Τον Γενικό Πρόξενο της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Θεσσαλονίκη ως Εκπρόσωπος Πρέσβη της Κύπρου

Τον πρόεδρο της Κοινότητας Καστρίου

Τους Περιφερειακούς και Δημοτικούς Συμβούλους.

Τη στρατιωτική ηγεσία

Τον σύλλογο των αγνοουμένων και

Τους συμπολεμιστές του Βασίλη στην Κύπρο

 

Ευχαριστούμε τέλος, όλους εσάς που παρευρίσκεσθε στην τελετή των αποκαλυπτηρίων της προτομής, τιμώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τον αγνοούμενο ήρωα.